Aktywność ruchowa wpływa pozytywnie na organizm dzieci, ponieważ wyzwala aktywność ruchową jest również czynnikiem profilaktycznym, rehabilitacyjnym (kliniki rehabilitacyjne), korekcyjnym czy też terapeutycznym.
Każde dziecko powinno wykonywać ćwiczenia wytrzymałościowe takie jak:
• Jazda na rowerze,
• Pływanie,
• Bieganie,
• Spacerowanie.
Aktywność ruchową można podzielić na spontaniczną lub zaplanowaną i kierowaną.
Aktywność spontaniczną cechuje to, iż dziecko pobudza swoją aktywność ruchową poprzez samodzielne wymyślanie przez siebie zabaw. Są to zabawy, które rozwijają jego wyobraźnię oraz pomysłowość. Najczęściej przybierają formę jazdy na rowerze, rolkach, czy formę gier zespołowych, np. dwa ognie, berek.
W wychowaniu fizycznym można wyróżnić aktywność ruchową zaplanowaną i kierowaną, która ma ogromny wpływ na kształtowanie postaw pro aktywnych. Aktywność fizyczna dzieci ma na celu stymulowanie rozwojem motorycznym oraz somatycznym. Sprzyja ona hartowaniu organizmu, nabywaniu odporności oraz zapobieganiu chorobom i zaburzeniom rozwojowym. Teoretycy wychowania fizycznego zaczęli rozpatrywać aktywność ruchową w dwóch aspektach: biomedycznym, w którym uwagę trzeba zwrócić na relacje, jakie zachodzą miedzy organizmem a siłami natury oraz pedagogicznym, których relacje zachodzą pomiędzy siłami społecznymi a organizmem. Osobowość, która kształtowana jest w procesie aktywności fizycznej rozumiana jest pod kątem dbałości o własne ciało, zdrowie, wydolność a także zdrowy styl życia.
Według danych można przyjąć, iż aktywność fizyczna dzieci i młodzieży jest:
• u ok.3 % wysoka (członkowie klubów sportowych, uczniowie szkół sportowych);
• U ok. 25% zadowalająca (członkowie szkolnych kół sportowych, uczestnicy zajęć rekreacyjnych i korekcyjnych);
• U ok. 60% niska (udział tylko w zajęciach wf w szkole, co wynosi w praktyce 40-50 godzin rocznie);
• U ok.12% bardzo niska (zwolnieni z zajęć wf, uczniowie szkół przyzakładowych i specjalnych).
| 
